Konu: Cuma'nız mübarek olsun

KALP KIRMAK.

O kadar kolaydır ki kalp kırmak, isteyen istediğinin kalbini anında kırabilir. Kalp kırmak için öyle ahım şahım bilgili olmaya gerek yoktur. Yani kalp kırmak için bir takım erdemlere sahip olmaya gerekte yoktur. Her dili dönen kolaylıkla kalp kırabilir. Zor olan kalp kırmadan yaşayabilmek, kalp kırmadan yazışa bilmek ya da konuşabilmektir. İşte bunun için bir takım erdemlere sahip olabilme özellikleri taşımak gerekir.

En başta da GÜZEL AHLAKLI OLABİLMEK ŞARTTIR.

Peygamber efendimiz buyuruyorlar ki: Kıyamet günü, mü''minin mizanında Güzel Ahlaktan daha ağır basan bir şey yoktur. Allah Teâlâ hazretleri, çirkin düşük söz (ve davranış) sahiplerini buğzeder. (Tirmizi''nin bir rivayetinde şöyle denmiştir: Güzel Ahlak sahibi, Ahlakı sayesinde, namaz ve oruç sahibinin derecesine ulaşır.)

Yine başka bir hadis de Resulullah (s.a.v) efendimize; Ateşe insanları en çok atan şeyin ne olduğu soruldu: Ağızı ve ferci! buyurdular. En ziyade neyin insanları cennete soktuğundan sordular: Allah''a takva ve Güzel Ahlak! buyurdular.

Bir insan da yok ise ahlak,
Sözlerinde küfür vardır mutlak.

Kötü söz sahibinindir der kâinatın sultanı. O nedenle müminler tartışmadan kendilerini bu hadise istinaden geri tutmaya çalışırlar. Yoksa karşısındakinden korktuğu için değil, Allah (c.c.) ‘ın huzurunda edepsizlik yapma durumuna düşebilme korkusuyla sakındığı içindir. Yoksa her kes gibi, ağzı üç beş kelam eden biri, binlerce küfür dolu kelamlar ile cümleler kurabilir. Ahlaken böyle olmadığı gibi, edebi olarak da asıl olan bu değildir. Asıl olan güzel kelimelerden güzel cümleler kurabilmektir. Şuracıkta bazı kardeşlerimiz yazılar yazıyorlar. Bizlerde doğal olarak beğendiğimize beğendik, beğenmediğimize ise neden beğenmediğimizi ifade eden yorumlar yazıyoruz. Bazıları eyvallah derken, bazıları da karakter sıkıntısı içinde olmasından dolayımıdır nedir daha da bir saldırgan olabiliyorlar. Hatta bazıları ağızlarını dahi bozarak hiçte kendilerine yakışmayacak yollara başvurabiliyorlar maalesef. Ne kadar ayıp, ne kadar yazık doğrusu !..

Peygamberimiz buyuruyor ki: Kim ki bir müminin kalbini kırdı, bilsin ki yetmiş defa Kâbe’yi yıkma günahına girdi. Bu kalp insan kalbiyle alakalı, yani kalbi taşıyanın kim olduğu önemli değil. Yeri gelmişken şu konuya da değinelim. Kalp kırma hususu sadece mümin kalbi ile de sınırlı değildir. İster mümin, ister kâfir olsun fark etmez. Kâfir bile olsa, hiç kimsenin kalbini kırmamalıyız. Kalp kırmak, ALLAH ü teâlayı incitmek demektir. Bu böyle biline dostlar. Bizden söylemesi…

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir. Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir. Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden de arınması gereklidir. Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.
- Vur usturayı berber efendi, der.
Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri.

Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:
- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.

Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş. Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder: ''Kabak aşağı, kabak yukarı.''

Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir.

Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, araba gelir ona çarpar. Kabadayı oracığa yığılır, kalır. Ölmüştür. Görenler çığlığı basar.

Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar:
- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?

Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:
- Vallahi gücenmedim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki, kabağın da bir sahibi var. O gücenmiş olmalı!

CUMANIZ MÜBAREK GÜNLERİNİZ HAYIRLI OLSUN ..

HAC BAYRAMI
Antalya, 27 Nisan 1996
Yarın ne bayramı?.
Kurban bayramı değil!. HAC Bayramı!. Hacc’a gidenlerin
bayramı!.
Hacc’a gidenler günâhlarından arınıyorlar. Bu arınmanın
bayramını yapıyorlar.
Biz de onların bu sevincine, mutluluğuna iştirak ediyor, onlar
bayram ettiği için biz de bayram ediyoruz.
Ve de, şükür olarak kurban kesip onların etini de kendimize hiç bir parça ayırmadan olduğu gibi ihtiyaç sahiplerine, yoksullara yetimlere, fakirlere dağıtıyoruz..
Bu, zahirde kesilen kurban!
Bir de mânevi kurban var!
Mânevi kurban nedir?

CUMA SOHBETLERİ
7
Genelde, klasik anlatımda; “Nefsini kurban etmekten” söz
ederler.
“Nefsini kurban et Allah yolunda!” derler.
Bu söz ile, aslında başka bir şey anlatılmak istenmektedir.
Nedir bu anlatılmak istenen?.
“Kendine ait olarak kabul ettiğin bedenin, istek ve arzu ve
zevklerinden arın, bedenini kurban et,” fikri anlatılmak
istenmektedir..
Bedenini kurban etmekten manâ, kafayı kesmek değil;
bedenin aşırı istek ve hırslarını frenlemek!
Doğal yaşamı için gerekli olanları verip; onun ötesindeki şeylerden bedeni frenlemektir. Yani, tabiatı kontrol altına almaktır.
Bedenin doğasını, tabiatını kontrol altına almak! Bedenini
kurban etmek!
Daha önemlisi; Allah’tan ayrı olarak var kabul ettiğin
“ben”liğinin, gerçekte hiç bir zaman var olmadığını idrak etmek suretiyle “benlik” kavramını kurban etmek. Elbette ki bu daha da zoru!
Bu durumda, Kurbanın üç derecesi çıktı ortaya!
1. Zâhirdeki kurban.
2. Tabiatın, yani, bedenin istek ve arzularını kurban.
3. Allah’tan ayrı saydığın, ayrı bir varlık olarak düşündüğün
“ben” kavramını kurban

8
Mademki senin varlığın, Allah’ın varlığından meydana gelmiştir ve varlığın Allah’a aittir, o halde “sen” diye bir şey yoktur!. Bu durumda yapman gereken şey, bunu anlayıp idrak etmek suretiyle “ben” kavramından kurtulmaktır…
İşte bu üç kurbanı kesebilen sıratı geçmiş, cehennemden
kurtulmuş, cennet hayatında vuslata ermiş olur…
Cehennemin üstündeki Sırat, şu dünya yaşantısıdır.
Şu anda siz, Sırat’ın üstünde adım atıyorsunuz.

Bu attığınız adımlarla, yanlışlık yapıp, cehenneme düşüyorsunuz, bu defa yanmaya başlıyorsunuz, üzülüyor, sıkılıyor, bunalıyorsunuz, isyan ediyorsunuz.
Ama, bütün bu isyan ve üzüntüler, sıkıntılar sizin azabınızı hafifletmiyor. Sonra tekrar o cehennemden, sıratın üstüne sıçrayıp gene yürümeye devam ediyorsunuz!
Şimdi, burada bir nebze duralım ve, şunu anlamaya çalışalım!
Bizim, cehennem azâbını şu dünyada iken çekmemizin sebebi, yanlış bilgilenmeler sonucu, bizde oluşan sahiplik duygusu ve hırstır.
İnsanın cehennemde yanmasına; dünyada veya ahirette, kabir aleminde veya mutlak cehennemde yanmasına yol açan şey sahiplik duygusu ilehı r s
Bir insanda
’tır.
kanaat
Bir insan sahiplik duygusunu atıp da;
varsa, cehennemin yarısından
kurtulmuştur.
“Mülkün sahibi Allah’tır! Mülkünde dilediği gibi tasarruf eder!” diyebilirse, cehennemin tamamından kurtulmuştur, tamamından azâd olmuştur.

[Linkleri Sadece Üyelerimiz GörebilirÜye Ol]

^CUMA SOHBETLERİ
9
Madem ki, bu varlığı yaratan Allah!.
Ben, mülkün sahibi olarak şu kâğıdın üstünde istediğim gibi tasarruf edebiliyorum; ister yırtar, ister cebime koyar, ister başıma koyar, ister yere atarak üstüne basarım… Bu kâğıt benim olduğuna göre, dilediğim gibi tasarruf edebilirim,” diyebiliyorsam…
Madem ki, “Malik-el mülk,” yani "mülkün sahibi" Allah’tır
diyorum; Allah mülkünde dilediği gibi tasarruf eder, kimse
O'na karışamaz, etkileyemez, hesap soramaz!.
Öyleyse, her birimizin üzerinde mutlak tasarruf sahibi olan
Allah’tır!
Dilerse, vezir eder, dilerse rezil!
Dilerse, başlara tâc eder, dilerse ayakkabı!

Ona; “Niye beni aç bıraktın,” demeye benim hakkım yok!
“Niye bu hazımsızlık” demeye de hakkım yok!
Allah’ın mülkünün içinde isem ben, O'nun tasarrufu altında
isem;
“Allah dilediğini yapar!.”
Allah’a imân etmiş kişi olarak bize düşen şey; O'nun hükmüne
ve takdirine razı olmak!
“Ya Rabbi!. Bu gün aç bıraktın, yarın da, dilersen doyurursun.
Bugün rezil ettin, edersin! Yarın, dilersen vezir edersin.
Sen ne dilersen onu yaparsın. İçinde bulunduğum her hâl,
senin hükmün ve tâkdirin gereğidir,”diye bilme k !.

AHMED HULÛSİ^
10
Bunu diyebilirsek, işte o zaman, imân sahibi bir kişi olarak,
Sırattan kolaylıkla geçer, ateşe, azâba düşmez, cennete ereriz.
Yok eğer bunu yaşayamazsak, “Ben mülkün yegâne
sahibiyim!“ de rke n Allah;
“O mülkün biraz da sahibi benim. Bana niye böyle
davranıyorsun?“ diye Allah’a hesap sormaya kalkarsak,“göğe
tüküren adam” a benzeriz. Bir yere ulaşmaz o tükürük, döner
kendi yüzümüze gelir.
Akıllı adam, Allah’a isyan edilmeyeceğini idrâk eder.
Zira bu isyan ve itiraz, hiç bir şey kazandırmaz! Senin hayatını cehenneme döndüren ateşin, biraz daha körüklenmesini sağlar.
İmân, insanı cennete sokar.
İmânsızlık ve isyan ise, insan hayatını cehenneme çevirir,
daha dünyada iken.
Onun içindir ki, önce çok iyi bir biçimde neye imân
edeceğimizi bilmemiz gerek!
Allah’ın, mutlak kuvvet, kudret ve tasarruf sahibi olduğunu
bilmek, imânın başıdır.
Her an her zerrede tasarruf edenin Allah olduğunu bilmek
ise, imânın kemâlidir.
Karşındakinin fiilini ve hâlini Allah’tan bilmediğin anda, Allah’ı
inkâr durumuna düşersin.
Hâlin, “şirk-i hafî” denilen gizli şirk hâlidir.
Şirk hâlinde ölenin âkıbeti ise önce, kabir cehennemidir

[Linkleri Sadece Üyelerimiz GörebilirÜye Ol]

^CUMA SOHBETLERİ
11
Dünyada yaşarken cehennem azâbını yaşamanın, yanmanın
sebebi,şi r kihafî denilen, gizli şirktir.
Ancak, gizli şirki atmış olabilenin ateşi, azâbı, cehennemi
biter.
“Ey mümin, üzerimden çabuk geç! Nûrun ateşimi
söndürüyor!” şeklindeki hitabı cehennemin; imân ehli kişinin inancının, azâp ortamını ortadan kaldırdığını, anlatmaktadır.
Aynı sıkıntılı ortamı paylaşan iki kişiden biri imânlıdır; “Allah
böyle takdîr etti, böyle oluyor, bunda da bir hikmet var,”
der, azâbı, sıkıntıyı duymaz!
Diğeri ise, Allah’ı görmez. Gizli şirk ehlidir,c ehenneminde
yaşar.
O başına gelen işin Allah’tan olduğunu bilmez… “Falanca yaptı
da onun için bu iş başıma geldi,“ der. Ve bu sefer kendini,
kendi eli ile ateşe atar.
Bilmez ki, başına gelenlerin tümü, falanca veya filânca kişinin yapmasından değil; Allah’ın ona, o olayı yaşamasını tâkdîr etmesinden, o hâli yaşamasını dilemesindendir.
O yaşadığı kötü olay, tecrübedir.
İnsan, bu dünyaya belli tecrübeleri yaşayarak, belli bir
kemâle ulaşmak için gelir.
Yaşanılan her kötü olayda da bir ibret vardır.
Bu ibreti, ya o olayı yaşarken alırsın, ya da, aradan üç ay, beş ay, bir sene, beş sene geçtikten sonra alırsın. Ama neticede, yaşanılan her olayda bir ibret vardır.

şu mubarek cuma günü hürmetine dularımızı Allah kabul buyursun koktuklarımızdan emin umduklarımıza nail eylesin

cuma günümüz mubarek olsun

Hayirli Cumalar arkadaslar.